یک ماه پس از واقعه هفده شهریور، خمینی، تحت فشار دولت عراق، عازم پاریس شد. بنابر ادعای فرانسویها، این اقدام به تقاضای مستقیم شاه صورت گرفت.[۲۴] از اینجا فصل دیگری در تاریخ انقلاب ایران ورق خورد. چرا که خمینی به ناگاه کانون توجه رسانههای جهان شد و اعلامیهها و سخنرانیهای وی که تا آن زمان بر روی نوار کاست با برچسب موسیقی شرقی از مرز ایران و عراق بصورت قاچاق به داخل کشور میآمد و در مساجد تکثیر و توزیع میشد،[۱۸] اینک مستقیماً از رادیوهای غربی و بخصوص بنگاه خبرپراکنی بیبیسی قابل شنیدن توسط همگان بود.[۲۵][۲۶] حرکت بعدی مبارزان مذهبی، فریادهای «الله اکبر» شبانه در پشتبامها بود. این تاکتیک اغلب در ساعات منع عبور و مرور انجام میشد و بسیار مؤثر بود.[۲۳] فریدون هویدا معتقد است که اگرچه برخی از رهبران مذهبی (مانند سید محمدکاظم شریعتمداری) مردم را به ملایمت در مبارزه فرامیخواندند؛ ولی انقلابیون فقط به دستورات خمینی گوش میدادند و او را به صورت رهبر اصلی و واقعی خود میشناختند.[۲۷] سرانجام با آغاز ماه محرم و برنامههای عزاداری این ایام، مقررات مربوط به منع آمد و شد، عملاً نادیده گرفته شد و عدهای از عزاداران که کفن پوشیده بودند کشته شدند؛ ولی تظاهرات یک میلیون نفری روز تاسوعا، قدرت برخورد نظامیان را با مردم از آنان سلب نمود. این راهپیمایی، بدون آنکه نشانی از اجرای مراسم مذهبی داشته باشد، صرفاً یک تظاهرات سیاسی بود. به جای علم و زنجیر و پرچم، پلاکاردها و تابلوهایی از خمینی، علی شریعتیو محمد مصدق در دستان مردم به چشم میخورد. در میان راهپیمایان روز تاسوعا، نه فقط روحانیون و